sanderIn de strijd tegen global warming heeft Have een grote slag geslagen. Na jaren van trouwe dienst hebben we de stroomverslindende Coca Cola koelunit onlangs met zachte dwang het pand uit gebonjourd. Voor de foto ging de stekker nog één keer in het apparaat. Gewoon, omdat ie ons keer op keer toch maar weer voorzag van tandverziekende maar energieleverende drank. En dan spreek je al snel van een emotionele band. Nog één keer het geloei van de koelmotor, nog één keer het indoctrinerende Coca Cola-licht. Nog één keer bukken voor het uitgiftevak. Tis zonde. Maar…de ijsberen kunnen blijven! Hoera!

In het teken van recessie besteden mensen meer tijd en geld aan het huiselijke leven. Zo gaan we minder vaak de stad in en blijven we meer thuis. Dan moet het op de bank zitten wel gezellig zijn natuurlijk. Een filmpje kijken, maar zeker ook een spelletje spelen. Alleen mist zo’n spel vaak de echte beleving die een avondje uit je wel brengt. Waarom worden er voor bordspellen niet allerlei eigentijdse variaties gecreëerd? Dat bijvoorbeeld met Risk de Maarschalk je telefonisch de instructies meedeelt? Of dat de weersvoorspellingen van invloed zijn op het gevecht dat gaat volgen? Of dat er een online systeem is waarbij de aanval- en verdedigingsworpen gedaan kunnen worden en factoren als talent, wilskracht en vermoeidheid een rol spelen? Allemaal mogelijk zonder dat het gezellige karakter van een spelletje aan tafel wordt aangetast… Kortom, het worden dus knusse tijden voor de spellen merken. Maar graag wel met wat ”hedendaagse interactiviteit!”
Vers van de pers: de Gero activatie waarin topkok Erik van Loo (Parkheuvel, ik eet er dagelijks) de fijne kneepjes van het vak laat zien. Maar dat is niet alles, als deelnemer wordt je flink uitgedaagd. Erik stelt een aantal lastige vragen die je dient te beantwoorden. Heb je ze allemaal goed? Dan ga jij wellicht met deze chef kok op stap. Niet slecht voor een paar minuutjes Youtuben toch? Doe mee: klik hier!
Nu heb ik al een tijdje wat moeite om driebanden onder de verzameltitel ‘’sport” te plaatsen. Maar ik zal er toch echt aan moeten geloven: ook in deze sporttak weet men inmiddels, zeer professioneel, de verdovende-middelen-kast te vinden. Het gaat om de getalenteerde Nick Zuijkerbuijk. Ooit zelfs genomineerd voor sportjongen van het jaar, destijds afgetroefd door Gerbert van den Biggelaar (duathlon?)… Wat Nick op sportief gebied precies heeft bereikt met het gebruik van de voor mij onbekende middelen wordt niet duidelijk. Wat wel duidelijk is: de enorme hoeveelheid publiciteit voor de biljartsport! Een slim staaltje guerillatechniek, of merkactivatie!
Wat mij betreft dient deze jongen gewaardeerd te worden door zijn medebiljarters. Vanwege zijn professionele benadering van het driebanden.